Opleidingen

Organisatie Ontwikkelings Projecten

Coaching en intervisie

 

Inlevingsvermogen

Mijn moeder van 87 heeft kanker. We bezoeken de behandelend arts om te besluiten of een operatie verstandig is. Na het schudden van de handen, lijkt de man zich vooral te bekommeren om een vragenlijst die hij in moet vullen: hij stelt z'n vragen en kijkt ons niet aan. We beantwoorden z’n vragen. Uit een eerder gesprek is mij niet duidelijk geworden hoe groot de kans is dat er al uitzaaiingen zijn. Als ik hem dit probeer te vragen, merk ik dat ik daar niet goed uitkom, omdat het mij stoort dat hij mij niet aankijkt. Ik deel dat met hem. Hij zegt dat hij kan luisteren, terwijl hij de lijst invult en gaat daarmee door. Ik voel mij vernederd en voel woede in mij opkomen. Maar ik houd mij in, want hij is wel degene die mijn moeder straks behandelt.

 

Dit voorval illustreert het ongemak van een klant die zich afhankelijk weet van een dienstverlener die geen oog voor hem heeft. Of dat nu een arts is of een management consultant, een technisch specialist of een receptionist. Iedereen die z’n werk af moet stemmen op de behoeften van z’n cliënt. Als klant is het makkelijk te onderkennen hoe frustrerend het is als de ander niet aansluit op onze behoeften.

 

Maar hoe gevoelig zijn we als we zélf als dienstverlener aan moeten sluiten op de behoeften van onze klanten? Maken wij dan het contact met de ander, waardoor deze zich begrepen voelt? Horen, zien of voelen wij wat de vraag achter de vraag is? Of kost dat ons ook te veel tijd? Roept dat te veel onzekerheid bij ons op? En houden we liever geen rekening met de mens die tegenover ons staat en vatten we onze rol liever op als deskundige die problemen oplost?

 

Contact met de ander maken door je in hem in te leven. Simpel, maar niet eenvoudig. Drie handreikingen:

 

1.De situatie niet veroordelen

Als we de situatie veroordelen zijn we geneigd de situatie te veranderen, nog voordat we hem goed en wel hebben onderzocht. We willen ervan af. We gaan troosten en geven een zakdoek, nog voordat helder is waar de tranen mee te maken hebben. Contact met de ander maken vraagt om het vermogen je in die ander in te leven. Dat wil zeggen open te staan voor wat die persoon en diens situatie bij je oproept. In de korte (1.42) video ‘It is not about the nail’ wordt dit mooi geïllustreerd.

 

2.Het perspectief van de ander als zijn waarheid onderkennen

Als we vastzitten aan onze eigen opvattingen is het lastig ons open te stellen voor de mening van een ander. Niet als dé waarheid, maar als de waarheid van die ander. Als zijn manier van kijken waar je wellicht iets van zult vinden, maar pas nádat je je er in verdiept hebt. Niet al bij voorbaat, want dat blokkeert het contact.

 

3.Onze ervaring kunnen bestuderen, terwijl we hem opdoen

Als we naar een ander luisteren of kijken kunnen we nog doen alsof we alleen met onze buitenwereld bezig zijn. Maar om je in een ander in te leven is dat niet voldoende; dan moeten we ook met onze binnenwereld aan de slag. Dan moeten we kunnen onderkennen wat die ander bij ons oproept; wat we ervaren in het contact met die ander.

 

Zonder je actuele ervaring te onderkennen zal je je nooit in die ander in kunnen leven. Vandaar het belang dat we in de programma's van IOD hechten aan het leren onderkennen en delen van je ervaring, terwijl je hem hebt.


Gepubliceerd op 5 maart 2015


Abonneer op de blog

Wilt u een automatische e-mail ontvangen als er een nieuwe blog wordt toegevoegd? Vul hieronder uw gegevens in.


Naam:
Organisatie:
E-mailadres:
Verzenden

Share   Deel deze pagina op LinkedIn  Deel deze pagina op Twitter  Deel deze pagina op Facebook

Terug

naar vorige pagina