Medische maatschap in de knel

Zorgen en Verwachtingen

Tijdens het eerste gesprek kwamen de volgende zorgen naar voren: onderling wantrouwen, een slechte vergadercultuur en het niet nakomen van afspraken. Arts-assistenten en sommige patiënten klagen. De maatschap heeft geen goede naam in het ziekenhuis of bij vakgenoten. Men is bezorgd over de aankomende visitatie en mogelijke ingrijpen door de Raad van Bestuur.

De eerste stap

In het eerste gesprek spraken we af om in groepjes van 3 à 4 specialisten ieders actuele beeld van de situatie uit te wisselen. Deze gesprekken leverden een grote variatie aan (vaak tegengestelde) verwachtingen op. Een keur uit deze verschillende stemmen:

• "Om onze ambities waar te maken, zullen we goede afspraken moeten maken en ons daaraan houden."

"Geef mij de ruimte; laat mij mijn eigen gang maar gaan."

• "Ik wil de zaken duidelijk op tafel hebben."

"Laten we het wel positief houden."

• "Het kan zo niet verder."

"Gedoe houd je toch."

• "Laten we uitzoeken of we wel met elkaar verder kunnen gaan."

"We moeten bouwen op elkaars sterkten en elkaars zwakten accepteren."

Onderkennen van deze verschillende stemmen en de gedeelde wens om te onderzoeken of eenieder samen verder wenst te gaan, was voldoende om de eerste bijeenkomst te beleggen.

Van Defensief Reageren naar Samen de (In-)Richting Verduidelijken

Tijdens de eerste bijeenkomst van een dag stonden we stil bij de verschillende verlangens en verwachtingen ten aanzien

van de maatschap en elkaar. Deze bijeenkomst leidde tot een verbetering van de onderlinge verhoudingen, omdat het uitspreken van persoonlijke verwachtingen leidde tot beter begrip in plaats van conflict. Bovendien groeide het besef van het belang van onderlinge afstemming vanwege veranderde eisen aan de maatschap.

Een half jaar later kwamen we voor een tweede bijeenkomst van een dag bij elkaar. Nu stond het gewenste profiel van de maatschap op de agenda. Een gesprek over de voornaamste ontwikkelingen in de omgeving van de maatschap en over de persoonlijke ambities van betrokkenen leidde tot belangrijke keuzes over de verdere uitbouw van het behandelaanbod. Dit werd geconcretiseerd door het profiel te vertalen naar afspraken over individuele tijdsbesteding.

Een jaar later vond een derde bijeenkomst plaats, waarin we werkten aan een betere verdeling van de collectieve taken. Tot dan toe stond hier geen betaling en maar weinig waardering tegenover. Enkele taken die benoemd en belegd werden:

• Het opzetten van een pijnpoli.
• Het verbeteren van de relaties met huisartsen.
• Het verbeteren van de presentatie van de maatschap op internet.
• Het voeren van gesprekken om de werkomstandigheden van receptionisten op de poli te verbeteren.

Verder werd besproken hoe de groep, zonder externe hulp, tijdens toekomstig overleg kan blijven werken aan de verbetering van de onderlinge samenwerking.