vraagt om moed om te handelen en moed om te reflecteren
Een zorgorganisatie met 5.500 medewerkers wil zich ontwikkelen naar een regionale organisatie die zorg en welzijn biedt in de directe leefomgeving van de klant. De Raad van Bestuur (RvB) en het Management Team (MT) vragen begeleiding om hun voortschrijdend inzicht in de reorganisatie te ontwikkelen door te reflecteren op hun ervaringen met de reorganisatie en hun bijgestelde inzichten tijdens iedere conferentie in nieuwe plannen om te zetten. Elke drie maanden komen we gedurende een jaar voor een tweedaagse bijeen.
Het doel van dit traject is niet alleen de toekomst te plannen, maar ook te leren van hoe dit collectief tijdens dit traject deze verandering vorm geeft en met elkaar samenwerkt.
|
Inhoudelijke voortgang Gedurende het jaar krijgt het MT een duidelijker beeld van de nieuwe organisatie. De transitietaak wordt verdeeld in zes deelgebieden, waar iedere leidinggevende verantwoordelijkheid voor krijgt. Het concept van ‘zelfsturende zorgteams’ wordt realistisch doordat de RvB niet alleen de coördinatie en controle houdt, maar de sturing ook vorm moet krijgen door horizontale afstemming tussen de directeuren. Verder wordt het MT kleiner en slagvaardiger, de regionale indeling wordt vastgesteld, en duidelijker wordt welke zorg wel en niet in de teams wordt ondergebracht. Ook de topstructuur en de functie van centrale stafafdelingen worden helder.
Leren van het proces Tijdens het traject wordt het thema 'vrijheid in gebondenheid' belangrijk: zich zowel aan enkele minimale kaders houden, als ook – binnen die kaders – de eigen keuzevrijheden optimaal invullen. Het blijkt belangrijk te zijn om een duidelijk beeld te hebben van de bijdrage die ieder hiërarchisch niveau binnen de organisatie moet leveren; van het concern tot de zorgteams. |
Regiomanagers die dit goed begrijpen, werken effectiever, omdat ze minder werkbelasting hebben, meer voor elkaar krijgen en hun medewerkers niet voor de voeten lopen. Het dilemma van vastgestelde kaders en eigen keuzes blijkt af en toe zoveel spanning op te roepen dat twee tegengestelde, improductieve reacties vertoond worden: soms wordt er gedaan alsof men geen enkele, eigen keuze meer kan maken (omdat men zich volledig afhankelijk voelt van bijvoorbeeld de RvB of van externe omstandigheden), en soms wordt er juist gedaan alsof men volledig vrij is.
Vooruitblik Door deze persoonlijke ervaring zijn de regiomanagers beter voorbereid op het coachen van de clusterhoofden rond het spanningsveld ‘vrijheid in gebondenheid’. Want bij hen zal het zeker terugkomen, als het uiteindelijke doel is om wijkverpleegkundigen en zorgteams in relatieve autonomie hun werk met hun klanten te laten doen. |
naar boven